Made in India

gepubliceerd 13-02-2014 14:05, Laatste wijziging: 28-01-2015 16:10
India heeft naar schatting 36.175 kledingfabrieken, hoewel de kledingproductie ook steunt op thuiswerkers en kleine werkplaatsen die vaak door inspecteurs over het hoofd worden gezien. De landen in de Europese Unie zijn India's belangrijkste afzetmarkt, op de voet gevolgd door Amerika. De kledingproductie centreert zich vooral in drie verschillende regio's die elk hun eigen specialisme hebben.
Made in India

Een kledingfabriek in India

De Republiek India is een land in Zuid-Azië en grenst aan Myanmar, Pakistan, de Golf van Bengalen, en de Arabische Zee en daarmee aan belangrijke handelsroutes. Het werd door het Britse koninkrijk geregeerd tot 1947, toen het onder leiding van Gandhi onafhankelijk van Engeland werd. India kreeg in 1950 een eigen grondwet. Het land is de meest dichtbevolkte democratie – na China het land met de meeste inwoners – en heeft een van de snelst groeiende economieën ter wereld die rap groeit naar een open markt economie. De federale republiek bestaat uit 29 lidstaten en 7 unieterritoria. Er zijn vele politieke partijen en partijen die druk uitoefenen op de regering.

Feiten India

India ligt op 6850 kilometer van Nederland
Bevolkingsaantal (2014): 1.26 miljard inwoners
Oppervlakte: 3.287.590 km² (79x zo groot als Nederland)
Hoofdstad: New Delhi
Arbeidsplaatsen kledingindustrie (2013): 8 miljoen ( 35 miljoen in de textiel en kledingindustrie)
Percentage kleding in totale export (2012): 14%
Exportwaarde kleding (2014): €15.7 miljard
Percentage kledingproductie wereldmarkt (2008): 3,6%
Minimumloon (verschilt per regio) (2013): Bangalore: € 71 (R5915), Gurgaon: € 78 (R6500), Tiripur: € 88 (R7310)
Leefbaar loon (2013): €195,30 (R16.240) (berekening Asia Floor Wage)

Kledingindustrie

India heeft naar schatting 36.175 kledingfabrieken, hoewel de kledingproductie ook steunt op thuiswerkers en kleine werkplaatsen die vaak door inspecteurs over het hoofd worden gezien. De landen in de Europese Unie zijn de belangrijkste afzetmarkten, op de voet gevolgd door Amerika. De grootste merken die in India kleding produceren zijn: GAP, H&M, Zara, Wal-Mart, Target, JC Penny, Tommy Hilfiger, Abercrombie& Fitch, Marks & Spencer, Next, Adidas, Nike en Puma.

De kledingproductie centreert zich vooral in drie verschillende regio's die elk hun eigen specialisme hebben. De grootste regio is Tiripur: 74% van de kleding die daar wordt geproduceerd is voor de export. Daar worden vooral breiwerk en kousen gemaakt. In de regio Bangalore vooral mannenkleding en Gurgaon vrouwenkleding. Net als in de meeste landen is het grootste deel van de arbeidskrachten vrouw: zo'n 80%. Gek genoeg is er een opmerkelijke verschuiving in Gurgaon, waar vooral vrouwenkleding wordt gemaakt. 80% van de arbeiders daar is man! Deze mannen zijn vooral migranten uit het noorden van het land.

Lonen

Prijzen stijgen elke dag, maar onze lonen blijven gelijk. Nu kopen we graan van een slechtere kwaliteit in lokale winkeltjes zonder vergunning. Uiteindelijk zal onze gezondheid hieronder lijden, maar we hebben geen andere keus.”
// een anonieme arbeider (2009)

Het verschil tussen het minimumloon en het leefbaar loon is groot in India. Daarnaast wordt het uitbetalen van het minimumloon niet gehandhaafd. De regelgeving wordt op zo'n grote schaal genegeerd dat de werknemers van hun rechten worden beroofd en het loon dat ze aan het eind van de maand mee naar huis nemen steeds verder vermindert. De machtige lobby van de fabriekseigenaars heeft de invloed van het ministerie van arbeid op de controle op het uitbetalen van lonen flink ingeperkt. Vaak beweren de fabriekseigenaars het minimumloon niet te kunnen betalen vanwege stijgende productiekosten en dalende winsten. Door zulke arbeidsrechtenschendingen is het functioneren van een goed minimumloonstelsel een sprookje.

Overtredingen

Werknemers worden niet door de wet beschermd omdat er vaak een gebrek is aan een rechtsmatige arbeidsovereenkomst met hun werkgever, er zijn veel fabrieken die illegaal te werk gaan. Hierdoor lopen werknemers de bescherming van vakbonden mis en zijn er geen klachtenprocedures.

Er komt veel discriminatie van vrouwen voor en zij worden ook dikwijls lastig gevallen en misbruikt op het werk. Kinderarbeid is wettelijk toegestaan en komt veel voor. Hoewel slavernij en gedwongen arbeid door de wet verboden zijn komt er in praktijk veel gedwongen en gebonden arbeid voor.

(Over)werk

De Indiase wet beperkt overuren in de kledingindustrie tot een maximum van 2 uur per dag, maar fabrieksmanagers misleiden controleurs door een maximum van 10-12 uur op loonstroken te noteren, terwijl in praktijk de arbeiders dagen van 16 uur maken. Het probleem van buitensporig overwerk is net zo oud als de eerste fabrieken. Het was ook een van de eerste problemen die de internationale gemeenschap via de Verenigde Naties (VN) in goede banen wilde leiden. De Werktijden Conventie uit 1919 zette een normale werkweek op 48 uur, zonder overwerk. De ILO, een agentschap van de VN, verlaagde een werkweek recenter naar 40 uur. Er worden vooral wettelijke beperkingen op werktijden gezet om een veilige en gezonde werkplek te garanderen en te zorgen voor genoeg tijd voor rust en vrije tijd.

“Ik werk heel veel overuren en voel me daartoe gedwongen omdat het een makkelijke manier is om iets bij te verdienen. Inkopers of de overheid komen niet achter mijn overuren want die staan helemaal niet op mijn maandelijkse loonstrookje.”
// Verma (2013)

Hongerlonen dwingen kledingarbeiders hun vrije tijd op te geven en via overuren, bonussen en aanwezigheidsvergoedingen genoeg bij te verdienen om een beetje rond te komen. Ze hebben geen andere keus dan lange dagen te werken omdat het basisloon dat ze op een werkdag van acht uur verdienen niet genoeg is om zichzelf en haar familie in hun basisbehoeftes te voorzien. Tegelijkertijd blijft er door deze lange werkdagen geen tijd over voor scholing, het huishouden, opvoeding of vrije tijd. Daarnaast is langdurig overwerk slecht voor de gezondheid: er ontstaat een tekort aan slaap, frisse lucht en zonlicht. Tijd om bij te komen van uren sloven in de fabriek is er niet.

Kledingarbeidster in India
Kledingarbeidster Rekha in de kamer waar ze met haar familie woont. Ze heeft geen vast contract en is daarom altijd op zoek naar een nieuwe klus.