Daliya Shikdur (20)

gepubliceerd 06-03-2014 16:40, Laatste wijziging: 21-08-2014 13:35
De mooie jurk die Daliya draagt heeft ze zelf gemaakt. “We hebben met een groep meiden van mijn vakbond allemaal dezelfde stof gekocht en zijn allemaal in dezelfde jurk naar de fabriek gegaan, dat was leuk! Op het moment kunnen we niet zo veel overwerken want het is seizoensgebonden. Het is nu geen hoogseizoen dus er zijn minder bestellingen voor de fabriek. Ik werk nu minimaal 8 uur en als ik geluk heb 2 uur overwerk. 8 uur per dag, 6 dagen in de week is 48 uur. Als we overwerk hadden zou ik 60-65 uur werken. Dat beetje extra geld helpt.”
Daliya Shikdur (20)

© Marieke van der Velden / Hollandse Hoogte (i.o.v. Schone Kleren Campagne) 2013-2014

Plattelandsmeisje doelwit roddeltantes

Vanuit een dorp op het platteland dat een paar keer per jaar overstroomt, een aantal uren rijden ten zuiden van de hoofdstad Dhaka, kwam Daliya in 2008 naar de stad. Achter de naaimachine naait ze de binnennaden van 130 spijkerbroeken per uur. Keihard werken, voor een hongerloon. Begin 2013 was ze het zat. Weer werd de maandelijkse bonus van zo'n 10 euro zonder opgaaf van redenen niet betaald. Dus ze zette haar eigen vakbond op. “We hebben 19 eisen. We willen een jaarlijkse salarisverhoging, elke zondag vrij, een maximaal aantal overuren en kinderopvang”. Eisen die heel normaal lijken, maar helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn in Bangladesh. Daliya verdient nu zo'n 60 euro per maand, als ze veel overwerkt 5 euro extra.

Dat een jonge vrouw een vakbond opricht is niet vanzelfsprekend. Het werk voor haar vakbond moest allemaal buiten werktijden om. 's Avonds de straat op dus. Al snel begonnen haar buren te roddelen: een meisje alleen op straat in het donker, die zal wel gaan tippelen! “Ik moest alles doen na werktijd. Als mensen me zagen dachten ze dat ik andere dingen deed, dingen die ze niet kunnen accepteren. Ze probeerden me weg te duwen.“ Hierdoor woont ze niet meer thuis. Ze kreeg een aanvaring met haar moeder die niet wilde dat ze ook maar iets met een vakbond te maken had. “Mijn moeder zei: als je dit soort dingen blijft doen, krijg je een moeilijk leven. Maar ik doe dit niet voor mezelf, ik doe dit voor anderen. Ik wil opkomen voor de vrouwen met wie ik werk en ik wil dat mijn ouders me steunen, maar mijn familie kan me die steun niet geven”.

DaliyaADS
Daliya op straat met buurtbewoners. © Marieke van der Velden / Hollandse Hoogte (i.o.v. Schone Kleren Campagne) 2013-2014

Een andere vakbond, Bangladesh Garment and Industrial Workers Federation (BGWIF) was haar inspiratie voor vakbondswerk. Op een dag was iemand van deze vakbond vrouwen aan het registreren om lid te worden. “Ik deelde mijn problemen en ze vroegen me om mee te helpen om collega's te informeren over het werk”. Wat haar zo geschikt maakt voor vakbondswerk is haar vermogen om zich aan te passen. “Ik ben erg flexibel en sterk.” Dat moet ze ook wel zijn, in 2012 werd een vakbondsleider van BGWIF vermist en vermoord en gemarteld teruggevonden aan de kant van de weg.

Ze maakt zich ook wel zorgen: “de politieke situatie in Bangladesh maakt mij ongerust. Ik ben bang dat de grote kledingmerken weggaan uit Bangladesh en dan komen wij hier zonder werk te zitten”. Gelukkig zijn er ook leuke dingen om aan te denken “Ik zou graag naar het strand gaan op een vrije dag, 400 kilometer van Dhaka. Daar ben ik nog nooit geweest. Ik wil de wind om mij heen voelen en de frisheid.”