De mooie jurk die Daliya draagt heeft ze zelf gemaakt. “We hebben met een groep meiden van mijn vakbond allemaal dezelfde stof gekocht en zijn allemaal in dezelfde jurk naar de fabriek gegaan, dat was leuk! Op het moment kunnen we niet zo veel overwerken want het is seizoensgebonden. Het is nu geen hoogseizoen dus er zijn minder bestellingen voor de fabriek. Ik werk nu minimaal 8 uur en als ik geluk heb 2 uur overwerk. 8 uur per dag, 6 dagen in de week is 48 uur. Als we overwerk hadden zou ik 60-65 uur werken. Dat beetje extra geld helpt.”

Daliya Shikdur (20)

De mooie jurk die Daliya draagt heeft ze zelf gemaakt. “We hebben met een groep meiden van mijn vakbond allemaal dezelfde stof gekocht en zijn allemaal in dezelfde jurk naar de fabriek gegaan, dat was leuk! Op het moment kunnen we niet zo veel overwerken want het is seizoensgebonden. Het is nu geen hoogseizoen dus er zijn minder bestellingen voor de fabriek. Ik werk nu minimaal 8 uur en als ik geluk heb 2 uur overwerk. 8 uur per dag, 6 dagen in de week is 48 uur. Als we overwerk hadden zou ik 60-65 uur werken. Dat beetje extra geld helpt.”

“Om vijf uur 's ochtends sta ik op, ik was mezelf, poets mijn tanden en doe mijn kleren aan. Ik maak iets te eten klaar voor de rest van de dag. Dat neem ik mee naar de fabriek. Om 7.30 ga ik naar mijn werk.” Gelukkig is de fabriek om de hoek, het is een paar meter lopen. “Ik loop altijd met Shuli, mijn vriendin naar de fabriek. Shulie bewondert me, ze is altijd bij me als het kan, haar moeder is overleden dus mijn moeder is ook een beetje haar moeder. Als Shuli iets te eten heeft, wil ze het altijd met me delen. We weten niet of we elkaar weer zien na het werk, omdat zij of ik soms langer doorwerken. ”

Shahnaz Akter (23)

“Om vijf uur 's ochtends sta ik op, ik was mezelf, poets mijn tanden en doe mijn kleren aan. Ik maak iets te eten klaar voor de rest van de dag. Dat neem ik mee naar de fabriek. Om 7.30 ga ik naar mijn werk.” Gelukkig is de fabriek om de hoek, het is een paar meter lopen. “Ik loop altijd met Shuli, mijn vriendin naar de fabriek. Shulie bewondert me, ze is altijd bij me als het kan, haar moeder is overleden dus mijn moeder is ook een beetje haar moeder. Als Shuli iets te eten heeft, wil ze het altijd met me delen. We weten niet of we elkaar weer zien na het werk, omdat zij of ik soms langer doorwerken. ”

Kat Mea staart recht in de camera, haar blik strak en sterk. “Iedereen ziet dat sterke gezicht. En dat klopt wel met hoe ik ben, want ik ben niet snel bang te krijgen”. Ze komt dan ook op voor vrouwen die alles verliezen, hun baan, hun inkomen en hun zekerheid. “Mijn sterke persoonlijkheid kan ik dan inzetten om met het management te onderhandelen, zodat ze zien dat we samen voor elkaar opkomen.”

Kat Mea (30)

Kat Mea staart recht in de camera, haar blik strak en sterk. “Iedereen ziet dat sterke gezicht. En dat klopt wel met hoe ik ben, want ik ben niet snel bang te krijgen”. Ze komt dan ook op voor vrouwen die alles verliezen, hun baan, hun inkomen en hun zekerheid. “Mijn sterke persoonlijkheid kan ik dan inzetten om met het management te onderhandelen, zodat ze zien dat we samen voor elkaar opkomen.”

"Ik kan me wel eens kwaad maken als ik denk aan de eigenaren van de bedrijven waar ik kleding voor maak. Terwijl zij in een kantoor zitten, staan wij hier te sloven. En zij krijgen het geld natuurlijk, dat is het pijnlijke. Het liefst zou ik voor mezelf opkomen zodat we allemaal een leefbaar loon krijgen in de fabriek, maar ik durf niet lid van de vakbond te worden. De laatste paar jaar heb ik geen zekerheid gekregen: het enige wat ik krijg zijn tweemaandelijkse contracten. Reken maar uit, dat zijn er nog wat in een paar jaar tijd. Zo wordt je effectief de mond gesnoerd.”

Kun Hon (23)

"Ik kan me wel eens kwaad maken als ik denk aan de eigenaren van de bedrijven waar ik kleding voor maak. Terwijl zij in een kantoor zitten, staan wij hier te sloven. En zij krijgen het geld natuurlijk, dat is het pijnlijke. Het liefst zou ik voor mezelf opkomen zodat we allemaal een leefbaar loon krijgen in de fabriek, maar ik durf niet lid van de vakbond te worden. De laatste paar jaar heb ik geen zekerheid gekregen: het enige wat ik krijg zijn tweemaandelijkse contracten. Reken maar uit, dat zijn er nog wat in een paar jaar tijd. Zo wordt je effectief de mond gesnoerd.”

“Ik doe alles wat met jasjes te maken heeft” vertelt Tania, de jongste van 7: 5 zussen en 1 broer. “De kraag, de linkerzak de rechterzak. Ik sta zo weken de linkerzak te doen en dan weken de rechterzak”. Ze doet als naaister in een kledingfabriek in Dhaka verschillende dingen: “Ik zet met een machine knopen in kleding en naai ritsen”. Maar ik kan niet kiezen wat ik het leukste – of minst erg – vind”.

Tania Akter (23)

“Ik doe alles wat met jasjes te maken heeft” vertelt Tania, de jongste van 7: 5 zussen en 1 broer. “De kraag, de linkerzak de rechterzak. Ik sta zo weken de linkerzak te doen en dan weken de rechterzak”. Ze doet als naaister in een kledingfabriek in Dhaka verschillende dingen: “Ik zet met een machine knopen in kleding en naai ritsen”. Maar ik kan niet kiezen wat ik het leukste – of minst erg – vind”.

Chung (37) woont samen met haar man net buiten Phnom Penh. Haar man rijdt mensen rond op een motortaxi. ‘samen met mijn loon hebben we zo net genoeg, dat is een geluk.” Chungs jonge kinderen drentelen om haar heen terwijl ze voor de foto een paar hoeden opzet. Ze heeft er twee: een wollen gekleurde muts en een zomerhoed. Haar favoriet is de zomerhoed.

Chhung Srey Sros (37)

Chung (37) woont samen met haar man net buiten Phnom Penh. Haar man rijdt mensen rond op een motortaxi. ‘samen met mijn loon hebben we zo net genoeg, dat is een geluk.” Chungs jonge kinderen drentelen om haar heen terwijl ze voor de foto een paar hoeden opzet. Ze heeft er twee: een wollen gekleurde muts en een zomerhoed. Haar favoriet is de zomerhoed.

“Als ik kon kiezen zou ik graag iemand zijn die andere mensen helpt, een dokter bijvoorbeeld”, vertelt Salma. “Maar tot die tijd moet ik het hier zien te rooien”. Sinds een jaar of vijf werkt ze in een kledingfabriek. “Ik zou liever iets anders doen, iets waarbij ik daglicht zie” Ze kan ook andere klusjes doen, maar nu naait ze ritsen aan kleding. “Ik doe er er ongeveer 400 per dag”. Haar basissalaris is 46 euro per maand. Met overuren haalt ze weleens 66 euro. “Maar als de druk hoog is en er moet een levering af zijn werk is soms wel 10 of 11 uur op een dag”. Ze vind de kleding die ze maakt erg mooi “Ja natuurlijk, Ik zou de kleren die ik maak wel willen dragen” lacht ze “maar dat zou ik nooit kunnen betalen!”

Mim Salma Akter (23)

“Als ik kon kiezen zou ik graag iemand zijn die andere mensen helpt, een dokter bijvoorbeeld”, vertelt Salma. “Maar tot die tijd moet ik het hier zien te rooien”. Sinds een jaar of vijf werkt ze in een kledingfabriek. “Ik zou liever iets anders doen, iets waarbij ik daglicht zie” Ze kan ook andere klusjes doen, maar nu naait ze ritsen aan kleding. “Ik doe er er ongeveer 400 per dag”. Haar basissalaris is 46 euro per maand. Met overuren haalt ze weleens 66 euro. “Maar als de druk hoog is en er moet een levering af zijn werk is soms wel 10 of 11 uur op een dag”. Ze vind de kleding die ze maakt erg mooi “Ja natuurlijk, Ik zou de kleren die ik maak wel willen dragen” lacht ze “maar dat zou ik nooit kunnen betalen!”

Tien jaar geleden arriveerde Thy in Phnom Penh vanuit het omliggende platteland om te gaan werken. Ze deelt een kamer met een kennis waar ze 23 dollar per maand voor betaalt. “Toen ik aan mijn eerste baan in een kledingfabriek begon kon ik nog niets. Hoewel ik graag achter de naaimachine wilde mocht dat niet. Ik had de vaardigheden niet”. Ze deed niet wat ze wilde en kreeg slecht betaald. “Ik kreeg stukloon: per stuk 50 dollarcent. Maar een stuk waren 100 onderbroeken! Per dag kon ik er 200 afwerken”.

Thy Phalla (25)

Tien jaar geleden arriveerde Thy in Phnom Penh vanuit het omliggende platteland om te gaan werken. Ze deelt een kamer met een kennis waar ze 23 dollar per maand voor betaalt. “Toen ik aan mijn eerste baan in een kledingfabriek begon kon ik nog niets. Hoewel ik graag achter de naaimachine wilde mocht dat niet. Ik had de vaardigheden niet”. Ze deed niet wat ze wilde en kreeg slecht betaald. “Ik kreeg stukloon: per stuk 50 dollarcent. Maar een stuk waren 100 onderbroeken! Per dag kon ik er 200 afwerken”.

Nurun Nahar is geboren en getogen in het oude gedeelte van Dhaka. Sinds 1989 werkt ze in de kledingfabriek. “Ik begon als hulpje, de laagste functie in de fabriek met het bijbehorende lage salaris. Tegenwoordig werk ik achter de naaimachine in een fabriek die voor Europese merken kleding maakt. Welke merken? Dat weet ik niet precies.” Er gaan vooral veel spijkerbroeken door haar handen, maar er komen ook jassen en rokjes voorbij.

Nurun Nahar (40)

Nurun Nahar is geboren en getogen in het oude gedeelte van Dhaka. Sinds 1989 werkt ze in de kledingfabriek. “Ik begon als hulpje, de laagste functie in de fabriek met het bijbehorende lage salaris. Tegenwoordig werk ik achter de naaimachine in een fabriek die voor Europese merken kleding maakt. Welke merken? Dat weet ik niet precies.” Er gaan vooral veel spijkerbroeken door haar handen, maar er komen ook jassen en rokjes voorbij.