Er moet nog veel gebeuren voordat de mensen die onze kleding maken goede arbeidsomstandigheden hebben, maar in de afgelopen twintig jaar is er ook al heel wat bereikt. Hieronder een greep uit onze successen:

- Play Fair campagne op de Olympische Spelen (2004 en 2008): in België werden meer dan 92.000 handtekeningen verzameld voor betere arbeidsomstandigheden in de sportkledingindustrie, in Frankrijk meer dan 100.000. Merken Nike, Puma, adidas en New Balance traden toe tot een pilotgroep.

- Koop de HEMA campagne in Nederland: in amper twee weken werd meer dan een kwart miljoen euro toegezegd door klanten die een stukje van de HEMA wilden kopen als hun lievelingswinkel dan eerlijke kleding zou verkopen. De HEMA werd voor een miljard verkocht, maar de HEMA zegde toch toe te onderzoeken hoe verbeteringen konden worden gemaakt.

- Het principe dat kledingmerken hier medeverantwoordelijk zijn voor de hele keten waarin hun kleding wordt gemaakt (van ontwerp in Amsterdam tot productie in Bangladesh) is geaccepteerd, zowel door bedrijven als door consumenten en overheden.

- De Fair Wear Foundation is opgericht, een organisatie waarbij bedrijven zich kunnen aansluiten die hun kledingketen structureel willen verbeteren. Hieraan nemen bedrijven, vakbonden en maatschappelijke organisaties deel, zodat alle belangen vertegenwoordigd zijn. De Schone Kleren Campagne in Nederland stond aan de wieg van deze organisatie, die internationaal als een van de meest vooruitstrevende wordt gezien (Nederlandse merken: onder andere Gsus, Expresso en Gaastra).

- 85 van de 300 Vlaamse gemeenten hebben besloten arbeidsnormen op te nemen in hun aanbestedingen van werkkleding, zoals voor vuilnismannen en verpleegsters. Zes lokale overheden in Zweden, die meer dan de helft van de totale koopkracht vertegenwoordigen, stellen ethische eisen bij hun inkoopbeleid. De Duitse staat Saksen heeft een motie aangenomen over kinderarbeidvrije inkoop. In Nederland wordt 80 procent van de bedrijfskleding inmiddels gekocht bij een Fair Wear Foundation-bedrijf. De Nederlandse regering heeft beloofd dat in 2010 de overheid geheel duurzaam inkoopt.

- Er is een internationaal netwerk ontstaan van meer dan 250 organisaties in zowel consumptie- als productielanden: vakbonden, vrouwengroepen, jongerennetwerken, onderzoeksorganisaties, consumentenorganisaties, fair trade-groepen, enzovoorts. Dit dynamische netwerk verzamelt essentiële expertise, informatie en ervaring, waarop het werk van de CCC is gebaseerd. In productielanden zelf gebeurt veel – zo zorgde een maandenlang protest in Thailand er in 2002 voor dat de arbeiders hun achterstallig loon kregen, waarmee ze hun eigen fabriek startten. Deze Solidarity Factory betaalt zichzelf nu een leefbaar loon.

- Tussen 2003 en 2005 werden in Oost-Europa 37 vrouwen getraind in arbeidsrecht. In Polen, Roemenië, Servië, Bulgarije, Macedonië en Turkije zijn nu gespecialiseerde onderzoeksters die arbeiders kunnen interviewen en bijstaan. In Polen wordt inmiddels de lancering van een CCC voorbereid. In Turkije is een sterke vrouwengroep opgekomen die in 2008 en 2009 samen met de Clean Clothes Campaign hard gevochten heeft voor het weer aannemen van onterecht ontslagen arbeiders. Met succes, ze hebben de zaak gewonnen! In de afgelopen twintig jaar heeft de CCC vele van zulke urgent appeal zaken opgenomen, waarvan een groot deel een (gedeeltelijke) overwinning voor de arbeiders bracht. Arbeiders rapporteren over het algemeen voorzichtige verbeteringen op het gebied van health and safety.

- Er is steeds meer aandacht voor eerlijke kleding. Steeds meer mensen nemen contact op met CCCs door heel Europa (en steeds meer landen hebben een CCC). Steeds meer mensen willen alleen nog kleren die goed zijn gemaakt. Steeds meer mensen stellen vragen aan bedrijven. Steeds meer pers bericht over ons werk. Steeds meer organisaties sluiten zich aan. Het is nog niet genoeg, maar het wordt steeds meer. Doe mee!